راه راست

آخرين منجي!

عبّاس مهدوي — Sun, 13 Jul 2008 14:47:00 GMT

به نام خداوند بخشنده ي بخشايشگر

بعد از تورات در زبور نوشتيم كه بندگان صالح من وارث زمين خواهند بود. در اين پيام روشني است براي عبادت كنندگان.

«انبياء آيه هاي 105 و 106»

دلايل غيبت امام زمان«عج»

از امام صادق«ع» روايت است كه:[نزديك بدين مضمون] اگر در جهان دو تن باشند يكي از آن دو امام معصوم بوده كه پس از ديگري مي ميرد!

حكمت الهي بر آن است كه هماره در طول تاريخ بشريت يك يا چند نفر معصوم يعني عاري از هر گونه گناه و اشتباه را براي هدايت مردم قرار داده است تا ديگر كسي براي گمراهي خويش مدعي بي خبري نباشد زيرا همه ي مردم به نوعي مستقيم يا غير مستقيم در معرض هدايت الهي قرار دارند لكن اين خود انسان ها هستند كه بنا به اختيار يا پاي در راه راست مي گذارند و يا به خاطر متاع دنيا از حق روي مي گردانند! بي شك تعداد پيامبران و امامان محدود است و اين محدوديت پيامبران را مي توان علت چنين دانست كه با بعثت پيامبر اسلام تعاليم الهي كامل شد در نتيجه ديگر نياز به وجود پيامبر ديگر نمي باشد زيرا بشريت بدان سطح فكري رسيده است كه بتواند تعاليم الهي را درك كند و در حفظ آن كوشا باشد[تفاوت سطح فكري مردم در طول تاريخ يك دليل تفاوت ظاهري رسالت و آموزه هاي پيامبران است] همچنين چون اسلام از تحريف محتوايي در امان مانده است نيازي به بعثت پيامبر ديگر براي باز آفريني احكام تحريف شده نيست اما قرار هم نيست كه بشريت در هيچ برهه اي از زمان بدون پيشواي معصوم به حال خود رها شود بويژه اينكه اگر چه احكام اسلام و كتاب آسماني اش قرآن عاري از هرگونه تحريف مي باشد ولي اين دليل نمي شود كه از تحريف معنوي نيز در امان باشد افراط و تفريط دو آفت دين است و نيز عالمان و حكام دنيا زده اي كه براي منافع خويش احكام را جور ديگري تفسير مي كنند و از آيات قرآن و متن احاديث آنچه را كه به نفع خودشان است برداشت كرده و آموزش مي دهند. در اين بين اين امام معصوم است كه به كمك تعاليم الهي وظيفه ي حراست از دين را بر عهده دارد او قرار نيست دين را دوباره سازي كرده و يا حتي احكام جديدي بياورد بلكه وظيفه ي او بيان حقيقت تعاليم ديني و تفسير صحيح آيات و روايات است و مبارزه ي بي امان با هرگونه افراط و تفريط.. در اينجا شايد اين سوال به ذهن خطور نمايد كه اگر اينگونه است فلسفه ي محدود بودن امامان به عدد دوازده و حتي غيبت آخرين ايشان چيست؟ و آيا اين مورد با حكمت الهي كه هدايت بشريت در همه ي اعصار است ناسازگار نمي باشد؟ در پاسخ بايد عرض كرد كه دوره ي امامت نيز همانند دوره ي پيامبران خط سيري را طي كرده است همانگونه كه پيامبران در هر دوره اي با مردمي با طرز فكري خاص روبرو بوده و در حد عقل آن ها آموزش داده اند تا پيامبر خاتم كه مردم زمانه اش به بالاترين سطح فكر نسبت به گذشتگان رسيده بودند بطوري كه آماده ي دريافت كامل آموزه هاي الهي شدند همان مردم نيز در دوران امامان داراي سطح فكري متفاوت بودند بطوري كه در هر زماني يك نوع نگرش و عقيده در بين آن ها بوجود مي آمد كه شرايط ويژه اي را براي هدايت مي طلبيد اما پس از دوران غيبت صغرا مسلمانان در شرايط ويژه اي قرار گرفتند: نخست اينكه با گذشت حدود سه سده از اسلام مردم به ميزان رشد فكري اي رسيده بودند تا در ميان ايشان عالمان و فقيهاني پديد آيند كه بتوانند احكام دين را درست بيان كنند در ثاني دوران دويست ساله ي امامت را مي توان به نوعي خلاصه اي از تاريخ بشريت بيان كرد كه در آن انواع حكومت ها، تفكرات، نگرش ها، آموزه ها، علايق و.... پديد آمد و امامان معصوم در اين دوره با رفتار و گفتار خود به ما آموختند در هر دوره اي چگونه باشيم! در دوران قدرت چگونه در خفقان چگونه در جهاني كه زمان هجوم عقايد الحادي به تفكرات مذهبي است و از جانب ديگر دوره ي افراط ها و تفريط ها در دين است براي حفظ اساس و بنيان دين چه كنيم و چگونه رفتار نماييم اما در اين بين باز هم امامي معصوم و داراي جامع علوم، لازم است تا نايبان عامه ي خود[=فقيهان] را به صورت مستقيم و غير مستقيم[خورشيد پشت ابر_تعبير پيامبر از دوران غيبت] هدايت كند و دوستارانش را در بدترين شرايط حمايت نمايد و.... كسي بايد باشد تا وعده ي الهي را كه همانا رسيدن قدرت جهان به دست صاحبان واقعي اش كه همانا صالحان هستند به تحقق بخشد و بشريت را بدون معصوم هدايتگر باقي نگذارد اما چرا غيبت؟ چرا مهدي موعود نبايد آشكارا و مستقيما به هدايت بپردازد تا حتي از خطر فقيهان دنياپرست و يا حداقل ساده لوح نيز در امان باشيم و حكومتي داشته باشيم كه مدينه ي فاضله ي مورد نظر اسلام باشد حكومتي كه مردم در آن چنان از يافتن حقايق و حكومت عادل دل شادند كه كسي براي دل خوشي به سمت شادي كاذب[گناه] نمي رود.

پاسخ:

<**ادامه مطلب...**>

1. يكي از مهم ترين دلايل غيبت آقا حفاظت جاني ايشان است بي شك اقدامات هر شخصي پس از الطاف يا قهر الهي در طول عمر آن شخص موثر است بدين صورت كه مثلا ممكن است سرنوشت كسي 70 سال عمر باشد ولي آن شخص با عدم رعايت بهداشت عمر خود را 40 و يا با حفظ سلامتي و... عمرش را 100 سال كند به هر حال دفع عوامل مرگ مي تواند عمر را زياد نمايد كه يكي از همين اقدامات براي دفع عامل مرگ غيبت است بويژه از انظار مخالفان البته غيبت به معناي عدم حضور نيست بلكه ايشان در بين مردم هستند آنگونه كه به هنگام ظهور همه ي مردم بدين نتيجه مي رسند كه حضرت را بارها و بارها در طول زندگي ديده اند!

2. امامت اصول گراست و تنها بر طبق اصول الهي رفتار مي كند و حكومتش تنها بر اساس احكام اسلامي مي باشد و در اجراي احكام الهي هيچ گونه تساهل و تسامحي ندارد از سوي ديگر هر حكومتي بنا بر عقايد و خواسته هاي اجتماعي و عمومي شكل مي گيرد حتي حكومت هاي ديكتاتوري حاصل كج فهمي و يا حداقل سستي مردم يك ملت است از اين رو تا زماني كه مردم آماده ي پذيرش يك حكومت كاملا ديني بر اساس احكام الهي نباشند هرگونه حكومت الهي اي در نهايت به ضربت خوردن امير مومنان و تنهايي امام حسن مجتبي«ع» ختم مي شود.

3. روايت است كه روزي جمعي از ياران مخلص امام صادق«ع» جمع شده و از ايشان مي خواهند دست به قيام بزنند! امام يك كيسه سكه ي طلا را در دره اي مي ريزد و مي فرمايد كه بروند و سكه ها را جمع كنند همه مي روند جز يك غلام سياه كه دليل نرفتنش اين بود كه وظيفه ي او حفاظت از جان امام است و چه بسا در غيابش براي امام خطري جاني رخ دهد امام رو به ياران بر مي گرداند و مي فرمايد كه اگر من ده يار همچو اين غلام داشتم بي شك چون جدم حسين«ع» قيام مي كردم! امام حسين«ع» نيز اگر چه قدري بيش از 100 تن يار در كربلا نداشت. اما بسياري از قاتلانش شيعيانش بودند! كه تنها بر اثر ترس از ابن زياد و يا عقايد پوچ قومي كه چون ريش سفيد قبيله به جنگ امام آمده من نيز بايد در كنار او باشم! مولاي خود را زير سم اسبان لگد مال كردند!

آري! امروز همه ي ما به طرق مختلف به حسين«ع» نامه مي نگاريم كه مولاي من بيا كه از ظلم خاندان اباسفيان به تنگ آمده ايم تو كه قصد قيام داري بيا به كوفه كه ما را ياراني با وفا خواهي يافت. لكن رفتارمان، كردارمان، سخنانمان و... نشان مي دهند چون اباعبدالله عزم كوفه كند كاري به سرش مي آوريم كه فرياد سر دهد:"اي ياران اباسفيان اگر دين نداريد لااقل در دنيايتان آزاده باشيد شما را كار با من است زنان و كودكان را چه كار داريد!"

مهدي موعود چگونه آيد وقتي غيبت، تهمت، بدبيني، خود كم بيني، غرب زدگي، قدرنشناسي و... كار هر روزمان شده است؟ چگونه بيايد وقتي عزاي جدش حسين«ع» را آميخته با خرافات و حركات ناشايستي چون عريان شدن و خود مجروح کني كرده ايم؟ وقتي هيئت را محدود به علم و چلچراغ آن هم فقط براي چشم و هم چشم بازي كرده ايم، وقتي با طبل هايي به اندازه ي قد يك انسان آسايش را از مردم ربوده ايم؟ آن هنگام كه مسجد محل از بيم همسايه ها اذان صبح را پخش نمي كند و صدا و سيما، سينما و ديگر سازمان هاي فرهنگي با برنامه هايشان اجازه ي جولان به بيگانه ها در عرصه ي فرهنگي مي دهد! وقتي جشن تولدش را با آواز زنان فاحشه و مردان مبتذل زينت داده ايم! و به بهانه ي تولدش رقص مختلط مي كنيم! به محضي كه بدانيم لوح فشرده اي از مجلس خصوصي زنانه و يا استخر زنانه و... به بازار آمده براي تهيه اش هر كاري مي كنيم و تازه پس از ديدنش كه فكر نكم كمتر از زنا گناه داشته باشد نماز اول وقت هم در صف اول نماز جماعت به پا مي داريم! و با خريد فيلم هاي قاچاق در حال اكران در دزدي و ضرر به همنوع شريك مي شويم و بهانه مان نيز پر بودن آن در بازار و رايج بودنش است! هنگامي كه براي خوشايند همكار يا دوستمان حقي را زير پا مي گذاريم يكي ديگر از ولايت مي گويد ولي دايما بر خلاف ولي فقيه قدم بر مي دارد! و.... چگونه بيايد وقتي كه حرمتش را پاس نمي داريم؟

پس ابتدا خود سازي كنيم تا دست كم جامعه اي ايجاد شود كه تحمل عدالت امام زمان را داشته باشد آنگاه به خاطر غيبتش حضرتش شكوه و زاري كنيم!

· نكته: برخي مدعي اند كه پس از ظهور آقا و چند سال حكومت ايشان توسط شخصي[برخي مي گويند دختري اصفهاني؟!؟!!] به شهادت مي رسند اگر به مطالب فوق دقت فرموده باشيد بويژه به حديث امام صادق در اول مقاله خواهيد دانست چنين چيزي محال است زيرا از عدل الهي بدور است كه بشر حتي يك لحظه از امام معصوم محروم باشد! پس بي شك مرگ امام بايد زماني رخ دهد كه گاه قيامت بوده و كسي به غير از ايشان زنده نمي باشد!

اسامي امام زمان«عج»در كتب مذهبي ملل مختلف به نقل از اقوال الائمه جلد يك صفحه ي 329

نام كتاب مقدس	نام امام زمان در آن	نام كتاب مقدس	نام امام زمان در آن
صحف ابراهيم	صاحب	برزين آذر فارسيان	پرويز
زبور داوود	قائم	قبروس روميان	فردوس اكبر
تورات به لغت توكوم	قيدمو	صحيفه ي آسماني	كلمه حق
تورات عبري	ماشع	صحيفه آسماني	لسان صدق
انجيل	مهميد آخر	كندرال	صمصام اكبر
زمزم زرتشت	سروش يزد	دوهر	بقيه الله
السياق زند و پازند	بهرام	ديدبراهم	منصور
درزند و پازند	بنده يزدان	قنطره	قاطع
هزارنامه ي هنديان	لندباوا«لنديطارا»	انجيل يوحنا	تسلي دهنده روح و راستي
ارماطس	شماخيل	تورات	شيلو
جاويدان	خوراند	انجيل متي لوقا و مرقس	پسر انسان
كندرال فرنگيان	خجسته	كتاب دانيال	قائم
كتاب شعياي نبي	فيروز	اوستا-جاماسپ نامه	سوشيانس
كتاب محسوس	خسرو	شاكموني	قائم
كتاراتزي پيغمبر	ميزان الحق	پاتبكل هندوها	راهنما
دادنگ بودايي ها		دوست راستين و اقيد و خداشناس
و مسيح زمان كه در ديگر كتب ذكر شده است

اسامي امام زمان در كلام معصومين عليهم السلام

1-مهدي2-محسن3-حامد4-منعم5-خاتم الائمه6-احمد7-ابوالقاسم8-اباصالح9-خاتم الاوصيا10-احسان11-قطب12-خلف13-مضطر14-قائم الزمان15-خليفة الله16-قيم الزمان17-خليفة الاتقياء18-ناطق19-قاطع20-فتح21-بقيه الله22-كاشف الغطاء23-داعي24-ثائر25-كمال26-رب الارض27-نورالاصفيا28-كلمه الحق29-سدره المنتهي30-نورالاتقيا31-لسان الصدق32-صاحب الغيبه33-ولي الله34-ميزان الحق35-صاحب الزمان36-وارث37-منصور38-صاحب الرجعه39-هادي40-حجت41-صاحب العصر42-منتقم43-حق44-صالح45-منتظر46-حجاب47-صاحب الامر48-موعود49-برهان الله50-طاب التراث51-عالم52-صاحب53-عدل54-قائم55-غوث56-جواراكنس57-ضياء58-غائب59-غايه القصوي60-خليل61-فجر62-باسط63-منان64-مدبر65-مامول66-مومل67-نور آل محمد«ص»68-نجم69-بلدالامين70-بقيه اتبيا71-تالي72-حاشر73-لواي اعظم74-خازن75-صمصام الاكبر76-عين77-يعسوب الدين78-جابر

برخي از نام ها و القاب حضرت كه بخاطر شرايط سخت دوران ظلم جهت ناشناخته ماندن توسط دوستان آن حضر خطاب مي شد:

1-فقيه2-جعفر3-ناحيه ي مقدسه4-دجل5-سيد6-صاحب الدار7-غريم8-صاحب الناحيه

الهّم عجل لوليك الفرج

http://peyghamesoroosh.parsiblog.ir/

التماس دعا

يا علي«ع»مدد

انسان و مقام خلافت الهي

عبّاس مهدوي — Sat, 24 May 2008 12:12:00 GMT

به نام خداوند بخشاينده ي بخشايشگر

و هنگامي که پروردگارت به فرشتگان فرمود: من در زمين خليفه اي قرار خواهم داد. گفتند: آيا کساني خواهي گمارد که در زمين فساد کنند و خون ها ريزند، و حال آنکه ما خود تو را تسبيح مي کنيم و مي ستاييم و تقديست مي نماييم، فرمود: من چيزي مي دانم که شما نمي دانيد.

«سوره ي بقره آيه ي 30»

دومين مطلبي را که در اين وبلاگ قرار دادم همين موضوع بود ولي با توجه به کامنت يکي از دوستان در پست پيشين و اشاره به اين نکته که انسان از بدو خلقت خليفه ي خداست و فرقي ميان گناه کار و بي گناهش نيست لازم ديدم مجددا به اين مطلب اشاره اي کرده باشم ان شاء الله در مورد ديگر مسايل هم مطالبي خواهم نوشت ضمن اين نکته که مطلب زير بر گرفته از کتاب«زن در آيينه ي جمال و کمال» آيت الله جوادي آملي از انتشارات مرکز نشر اسراء مي باشد و از آنجايي که به تمامي سوالات و ابهامات در مورد زن در اسلام و مسايلي ديگر جواب داده است شما را به تهيه و مطالعه ي هرچه سريع تر آن دعوت مي کنم. قيمت حالايش را نمي دانم ولي چاپ دوازدهمش را که ما داريم با شمارگان 2000 جلد چاپ شهريور 85 قيمتش 3500 تومان مي باشد و شابک آن:

7-01-5984-964 است.

مولفش همانطور که گفتم آيت الله جوادي است و تحقيق و تنظيمش با حجت الاسلام محمود لطيفي و ويرايشش با حجت الاسلام سعيد بند علي.

حتما مطالعه اش کنيد!

معناي خلافت الهي

خليفه از ماده ي خلف است و به کسي اطلاق مي شود که در غيبت فردي با حضور خود خلا او را پر کند و جانشين او باشد آنگونه که در نبود وي تمامي کارهاي وي را موقتا انجام دهد.اين خلافت درباره ي موجودي محدود که در بعضي از اماکن يا زمان ها گاهي هست و گاهي نيست و يا در برخي مراتب هستي يافت مي شود و در برخي نه؛ رواست و ممکن است؛ چون درباره ي چنين موجودي، غيبت و شهادت و حضور و غياب وجود دارد پس خلافت پذيري نيز رواست، اما خدا که در همه ي مکان ها حضور دارد و در همه ي زمان ها شاهد است و در همه ي مراتب وجودي با تمام موجودات و در همه ي حالات است؛ «هو معکم اين ما کنتم(حديد آيه ي 4)» و غيبتي ندارد و در نتيجه نيازمند خلافت نيست؛ پس خلافت درباره ي خدا معنايي دقيق تر از معناي لغوي فوق دارد و آن اينکه همانطور که خدا هماره حاضر و شاهد است‌«علي کل شيء قدير(حج آيه ي 17)» خليفه ي او نيز بايد غيبت و شهادت يا حضور و غياب نداشته باشد و در همه ي شرايط و با همه ي انسان ها همراه باشد؛ يعني آيت کبراي او باشد و هيچ کس جز انسان کامل به اين مقام نرسد.

انسان کامل نشانه ي بزرگ حق

<**ادامه مطلب...**>

انسان کامل هم مظهر «هو ظاهر» در مظاهر عالم است و هم مظهر «هو باطن» در غير عالم ظاهر؛ هم با روح ها حضور دارد و هم با بدن ها.

امير مومنان«ع» درباره ي مفهوم خلافت سخني بلند دارد که همان معنا را خليفه ي الهي نيز بايد داشته باشد. ايشان در يکي از دعا هاي سفر که شايسته است انسان به هنگام مسافرت بخواند مي فرمايد:

«خدايا ! تو هم سفرم در سفري، هم جانشينم کنار اهل و عيالم-هم با من هستي که مرا در سفر حفظ کني، هم در غيبت من کار مرا در خانه ام به عهده مي گيري؛ هم خليفه اي و هم همسفر- و جز تو اين دو وصف را با هم ندارد؛ زيرا همسفر مسافر، ديگر خليفه ي او در خانه اش نيست و آن که خليفه ي اوست، ديگر همسفر او نيست»

موجودي با اين ويژگي، خليفه اي همانند خود مي خواهد.

موجودي که به مقام قرب و نزديکي خدا نايل گشته نشانه ي بزرگ و آيت کبراي حق مي شود. و نمونه ي بارز آن امير مومنان است که فرمود:«هيچ موجودي بهتر از من خدا را نشان نمي دهد» و ديگر امامان نيز چون عترت طاهره بوده و از يک نورند سخني مشابه ي همين فرموده اند.

اين موجود هاي مقدس که جامع حضور و غياب و ظاهر و باطن هستند، مي توانند هم در زمان يا مکان غيبت ما خليفه الله باشند و هم در زمان يا مکان حضور ما؛ هر جا حضور داريم، آن ها نيز با ما حاضرند؛ کسي در چنين مقامي جز خير انجام نمي دهد، هم بينش او محيط است و هم گرايش و کوشش او نا محدود.

از اين تحليل مشخص مي شود که در اين مقام مردي و زني نقشي ندارد، زيرا اين جان و روح است که در عين حفظ حال ظاهر و حضور غايب است و با حفظ حال غيبت ظاهر؛ يعني اين جان است که هم ظاهر است هم باطن؛ نه بدن.

انسان و مقام خلافت

بالا ترين مقامي که انسان در پي دستيابي بدان است خليفه الله شدن است. اگر انسان به مرحله ي والاي خلافت رسد، به ولايت، رسالت، نبوت و... راه مي يابد و اگر به مراحل مياني يا نازل خلافت راه يافت، مقام و مرتبه اي متناسب با آن مرتبه ي خلافت خواهد يافت؛‌ گرچه ممکن است به رسالت يا نبوت نرسد. خلافت، نه مشروط به مرد بودن است نه براي زنان ممنوع. زيرا خلافت مربوط به مقام انسانيت است نه شخص يا صنف خاص و جنسيت.

اگر در قرآن خطاب خلافت گاهي به آدم است و زماني ضمير به صورت مفرد يا مذکر و... است، بدين دليل است که:

1. محور تعليم و تعلم، جان آدمي است؛ نه بدن و نه مجموع جان و بدن. عالِم و دانشمند روح انسان است و روح، نه مذکر است و نه مونث. همچنين ملائکه به جان آدم سجده کردند نه به جسم او.

2. جريان دشمني شيطان با آدم و حوا را يک جا ضمير مفرد و در جاي ديگر با ضمير تثنيه مي آورد که نشان مي دهد مفرد آوردنِ ضمير، اشاره به اين است که نماينده ي يک نفر است؛‌ نه آنکه روي سخن با يک نفر است؛ يعني خداي سبحان آدم را به نمايندگي از انسان ها مخاطب قرار مي دهد و دشمني شيطان با جان آدمي است.

زن و رسيدن به مقام خلافت

اگر انسان خليفه ي خداست و مقام خلافت از مردي و زني منزه است، چرا مردان فراواني به اين مقام راه يافته اند،‌ ولي از زنان تنها چهار نفر به اين مقام رسيده اند؟

در واقع بسياري از زنان فضيلت هايشان در تاريخ ثبت نشده است. وانگهي، ذکر اين چهار نفر گوياي انحصار نيست. نيز اگر جامعه رشد بيشتري يابد، امکانات ترقي و خوشبختي را در اختيار هر دو صنف زن و مرد قرار مي دهد و اگر جامعه اي عقب افتاده است، نبايد اين تحجّر فکري جامعه را به پاي مذهب نوشت؛ چون در مذهب براي هر دو صنف راه کمال باز است.

در قرآن کريم نيز از بدو پيدايش و مقام خلافت گرفته تا معاد و سوال و جواب و برزخ و حشر و کتاب و توزين اعمال و... هيچ گاه بين زن و مرد فرقي نمي گزارد و در همه ي اين موارد، زن و مرد را با هم ذکر مي کند.

در آخر:

در مجموع مطالب فوق و نيز قدري تامل و تفکر بيشتر و نظر به اينکه انسان داراي دو بعد مادي و روحاني است و طبق نص صريح قرآن همانگونه که مي تواند با تقويت بعد روحاني اش بر تر از ملائکه شود مي تواند با توجه بيش از حد به بعد حيواني از حيوان نيز پست تر گردد همچنين اگر قرار بود انسان از همان بدو تولد خليفه ي خدا باشد پس چگونه خليفه ي خدا مي تواند جنايت و گناه کند مگر آنکه خدا را در گناهان انسان شريک بدانيم که اين خود با عدالت خدا(با توجه به مجازات گنهکاران در قيامت) و حتي اصل مختار بودن انسان در منافات است خداوند متعال انسان را مختار آفريد و راه را بر او نشان داد حال اگر در راه رويم خليفه شويم و مستحقق سجده ي ملائک! و اگر به دنبال هواي نفسمان به بيراهه رويم پست از حيوان شويم.

http://peyghamesoroosh.parsiblog.ir/

التماس دعا

يا علي«ع»مدد

لزوم اطاعت از ولايت فقيه

عبّاس مهدوي — Wed, 07 May 2008 15:21:00 GMT

به نام خداوند بخشنده ي مهربان

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! اطاعت كنيد خدا را! و اطاعت كنيد پيامبر خدا و اولو الأمر [= اوصياى پيامبر] را! و هرگاه در چيزى نزاع داشتيد، آن را به خدا و پيامبر بازگردانيد [و از آنها داورى بطلبيد] اگر به خدا و روز رستاخيز ايمان داريد! اين [كار] براى شما بهتر، و عاقبت و پايانش نيكوتر است‏.

«نساء آيه ي 59»

در کامنت هاي يکي دو وبلاگ گشت مي زدم ديدم عده اي بدجوري ضمن عصبانيت از حمايت حضرت آيت الله خامنه اي از جناب دکتر احمدي نژاد مدعي شده اند از آنجايي که رهبري طبق قانون اساسي با همه ي مردم برابر است و نيز معصوم نيست لزومي ندارد در همه ي امور از او تبعيت کنيم! از اين رو به عقل ناقصم خطور کرد که به ياري خدا به يک نکته اشاره بنمايم!

طبق آيه ي 59 سوره ي مبارکه ي نساء‌ مومنان موظف به اطاعت از خدا،‌ پيامبر خدا و ولي امر خويش يعني وصي پيامبر هستند و البته از آنجايي که براي اين اطاعت شرط و شروطي وارد نشده است جز حکم خدا[بدين ترتيب که ابتدا نام خدا، سپس نام پيامبر بعد اولوالامر آمده است] بدين نتيجه مي توان رسيد که اين يک اطاعت بي چون و چرا مي باشد! و بايد آنگونه باشد که به قول مصرع معروف «از تو به يک اشارت از ما به سر دويدن!» خوب تا زماني که پيامبر بود که هيچ! پس از ايشان هم 11 امام معصوم حکم اولوالامر را داشتند اما اکنون که امام 12 ما در غيبت هستند تکليف چيست؟ آيا خداوند بندگانش را بدون سرپرست قرار داده است؟ بي شک خير! اين را امام عصر ما معلوم فرموده اند و آن فقيهان هستند! بلي! به فرموده ي حضرت ولي عصر ارواحنا فداه در دوران غيبت اين فقيهان جامع و عادل هستند که ولايت امر مومنان را بر عهده دارند و اطاعت از ايشان واجب است. اما اين فرد فقيه جامع الشرايط و عادل را چگونه بايد شناخت؟ براي اين مهم هم قانون اساسي مورد تاييد مردم در همه پرسي با توجه به حکم اسلام که براي هر کاري بايد به کارشناس رجوع کرد چاره اي انديشيده است و آن اينکه من و شما پاي صندوق راي رفته و عده اي از کارشناسان علوم ديني و فقهي را که مي شناسيم و مي دانيم در کارشان خبره هستند را به مجلس خبرگان مي فرستيم تا کار تشخيص فقيه جامع و عادل را به نمايندگي از ما انجام دهند و وقتي اين مهم صورت پذيرفت بايد بدانيم طبق نص صريح قرآن و احاديث تا زماني که آن جناب داراي شرايط رهبري جامعه ي اسلامي باشند اطاعت بي چون و چرا از او واجب بر همگان است پس حضرت آيت الله خامنه اي که مورد تاييد کارشناسان علوم ديني و فقهي در مجلس خبرگان منتحب ما مردم به عنوان اولوالامر مسلمين هستند وقتي امر به حمايت از دولت، همياري و همکاري با آن، حمايت از دستاورد ها و در گوشي گفتن اشتباهات مي فرمايند تخريب همه جانبه ي دولت، بزرگ نمايي معضلات و سياه نمايي و... در درجه ي نخست پايمال کردن حکم خداوند متعال است.

اشاره:

رييس جمهور چندي پيش در جمع طلاب علوم ديني مشهد سخناني را بويژه در باب امام زمان «عج» و امداد هاي غيبي آن حضرت به ملت ايران ايراد فرمودند من نمي دانم باور اين سخن رسول الله که امام غايب در زمان غيبت مانند خورشيد پشت ابر به مومنان سود مي رساند و نيز لزوم حرکت به سمت حکومت عدل الهي که جهاني هم هست چه عيبي دارد که عده اي سياست مدار آن هم در لباس روحاني با فراموشي تورم 50 درصدي سال 75، گوجه ي 1500 توماني سال 74 و 3000 توماني سال 82 و... اينگونه عليه رييس جمهور موضع گرفته و هارت و پورت مي کنند و جالب است مدعي ولايت مداري هم هستند! نمي دانم! شايد اين سخنان از سخنان احمدي نژاد که چيزي جز واقعيت نبود برايشان گران آمده است آنجا که گفت[نزديک به مضمون]: من وقتي دولت را تحويل گرفتم که در دولت پيشين قرار بود سالي 400 هزار واحد مسکوني ساخته شود ولي 4 سال بود که حتي يک واحد هم ساخته نشده بود در حالي که جمعيت قابل توجهي به متقاضيان مسکن اضافه شده بود قرار بود سالي 800 هزار شغل ايجاد شود که نشده بود و ما ضمن سه ميليون بيکار با جمعيت يک ميليون و دويست هزار نفري که به جمع نيروي متقاضي کار افزوده مي شد مواجه بوديم و... .آري واقعيت تلخ است حتي براي طلحه و ها و زبير ها که سال ها در رکاب پيامبر براي اسلام زحمت کشيده بودند!

http://peyghamesoroosh.parsiblog.ir/

التماس دعا

يا علي «ع» مدد

آيا نديده ايد؟!

عبّاس مهدوي — Tue, 01 Apr 2008 22:00:00 GMT

به نام خداوند بخشنده ي مهربان

در اين [سرگذشت عبرت انگيز]، نشانه هايى است براى هوشياران!

«حجر آيه ي 75 »

شب عاشقان بيدل چه شب دراز باشد /تو بيا که ز اول شب در صبح باز باشد

عجب است اگر توانم که سفر کنم ز کويت /به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد

به محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت/ که محب صادق آن است که پاکباز باشد

به کرشمه ي عنايت نظري به سوي ما کن/ که دعاي دردمندان ز سر نياز باشد

چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشي/ تو صنم نمي گذاري که مرا نماز باشد

قدمي که برگرفتي به وفاي و عهد ياران

اگر از بلا بترسي قدم مجاز باشد

«سعدي شيرازي»

به راستي که هيچ چيز جز ايمان به خدا نمي تواند به انسان آرامش، قدرت، صبر و استقامت بدهد؛ همين که بداني هر چقدر هم که طرفت قدرتمند و يا مشکلات عظيم باشد خدا که قدرتي مافوق قدرت ها و حلال مشکل ترين مشکل هاست پشتيبان توست، و اگر هم قرار بر مرگت باشد زندگي اي جاويد در انتظارت است و در پس هر در بسته اي بي شک حکمتي و مصلحتي الهي نهفته مي باشد. پس چه جاي ترس و غم از رو به رويي با مشکلات و جهاد با ظالمان حال آن ظالم چه يک فردي کلاه بردار خورده پا باشد، چه گردن کلفتي آشنا دار و چه قدرتمند ترين ارتش دنيا! و «الله اکبر يعني توسل جستم به بر ترين قدرت جهان که دست بالاي هر دستي است و قدم در راه او در هر شرايطي پيروزيست پس عمل مي کنم به تکليف خويش و نتيجه را مي سپارم به پروردگار خويش! که داده اش رحمت و نداده اش حکمت است!»

وقتي ايمان باشد ماديات هرچه قدر هم که ارزش داشته باشد نمي تواند جاي رضاي خدا را که صد البته بخشي از آن در رضايت مردم نهفته است بگيرد کسي سر ديگري کلاه نمي گذارد، حق خوري نمي شود؛ جهاز و مهريه مانع ازوداج و يا عامل طلاق نمي گردد؛ و ...!

ايمان قدرتي به انسان مي دهد که حتي اگر جز گرسنه ترين و تضعيف شده ترين و مظلوم ترين ها باشي همانا که در رديف مقاوم ترين ها اعتماد به نفس دار ترين ها و عزتمند ترين ها خواهي بود! چرا که تو بنده اي هستي پيرو اراده ي اربابت که خداست و شک نداري که«الخير في ما وقع» پس چرا در اوج سختي همانند دوران آسايش و راحتي الحمد الله نگويي حالي که ديگران به همان اندازه که در آسودگي فراموش مي کنند خدا را، در سختي ها معترض و وامدار خدايند؟!

اما چه ايماني؟ ايماني که مانند ايمان يک عامي اگر چه از دل برآيد ولي معجوني از باور هاي درست و نادرست و منطقي و غير منطقي و تماما بدور از خرد و انديشه و انجام اعمالي از روي عادت است؟ يا ايماني که تنها از روي تعقل و تفکر و منطق اما بدور از باور هاي قلبي بروز مي کند و محدود در حد تاييد يک دين و مذهب مي شود؟ همانند آن راننده اي که با وجود وقوف به محسنات کمربند ايمني و خطرات ناشي از نبستن آن تنها به خاطر راحت تر بودن خود با جان و سلامتي اش بازي مي کند! و يا آن ايماني که نه تنها از عقل و منطق سرچشمه مي گيرد بلکه در دل بزري به بار نشسته دارد؟ ايمان همان عاشق بي دل که در درازي شب صبحي نمي يابد مگر در حضور حضرت دوست! آن کبوتر اسير در دست باز تيز پرواز تا شايد در اسارت به بلنداي آسمان سفر کند! آن خاکباز عاشقي که رضايت معشوق از نظر کردن به روي او برايش مهم تر باشد! و چه زيباست که به دل موج هاي حول انگيز بزني و دريا را به مبارزه بطلبي و اتاقک چوبي کشتي ات را رها کني چرا که پناه بردگان به کشتي غرق شوند و دل به دريا زندگان همان مسافران کشتي نجات نوح«ع» به سوي ساحل امن و آرام باشند!

اما بعد! بي شک تاريخ هماره تکرار مي شود و تنها اين صحنه و بازيگران آن هست که متغيرند که اگر غير اين بود عبرت آموزي از تاريخ بي معني و قصه هاي قرآني افسانه هايي بيش نبود در اين مقال نمي خواهم از لقمان که پيامبر نبود ولي 40 پيامبر پاي درسش مي نشستند و يا از مقدمات عذاب خدا که در قرآن آمده بگويم؛ اما و اما!

<**ادامه مطلب...**>

آيا نديده ايد: بني اسراييل را در شهر و ديار خودمان؟ که چگونه براي دو روز دنيا با وجود اعلام مسلماني! و براي ترک واجباتشان بهانه تراشي مي کنند؟ و حتي با گستاخي قرآن را نفي نموده؟! ولي خدا را در وجود خويش دانسته و اناالحق؟! سر مي دهند؟ يا آن هايي را که براي اعمال غير شرعي خود اختلاس، آشنا بازي و ربا خواري برخي مسوولين را بهانه مي کنند؟ که چون حکومت اسلامي است پس کار درستي مي کنند چرا ما نکنيم؟! حالي که امام حسين«ع»با قيام خود حساب دين را از اعمال حکومت جدا ساخته و فرق ميان دين سياسي و سياست ديني را به وضوح نشان داده است و.... .

آيا نيستند فرعون ها و نمرود هايي که مانند زالو به جان مردم اوفتاده اند و پيامبران چه کساني بودند جز مصلحاني مخالف و معاند با ايشان شايد ما نتوانيم پيامبر يا امام شويم که معصومين الگوهايي خاص از جانب خدا بوده اند از براي هدايت انسان ها اما کوروش ذوالقرنين و لقمان حکيم شدن کار هر کسي است! مصلحان بزرگ و عارفان ربّاني فرقشان با پيامبران در نگرفتن وحي و نداشتن معجزه و عدم رسالت و نداشتن جواز نبوت يا امامت است. با اين وجود آيا استجابت دعا مخصوص پيامبران است؟ يا هر کسي که قدم در راه اوليا الله و پيامبران و امامان بگذارد؟ حالي که حتي بوده اند گناه کاران فاسقي که دعايشان مستجاب شده است! که عطاي بر ظالم عين عذاب است کافي است چشم دل واکني و آن دنيايش بنگري!

آيا نمي بينيد گوساله ي سامري را؟ اما اين بار نه گوساله رنگ خدا گرفته که خانقاه نام مکاني مقدس به نام حسنيه بر خود نهاده تا عده اي گوساله پرست به بهانه ي سير و سلوک سجده بر قطب خويش که انساني بيش نباشد کنند و زن و مرد دستش ببوسند در مرگ يکديگر پايکوبي کنند که اين تولد اوست و در اعلاميه هاشان به جاي نام خدا که بهترين نام ها و افضل کلام هاست «هو 121» نگارند و جز خود معنايش ندانند و... .

آيا لازم است تذکر داستان جالوت و طالوت پيروزي بدر شکست احد و سردرگمي بني اسراييل و...؟مگر نه اين است که مشکلات امروز عراق و افغانستان نتيجه و مجازات آن روز هايي است که يا در برابر ظلم سر فرو مي آوردند و يا اگر قيامي هم بود چشم اميدشان به هواپيما هاي آمريکا بود نه دست پر توان خدا! و يا آنکه عزت شهادت و مقاومت در راه دين و ميهن را به خفت نوکري و کارگري در کشور بيگانه هر چند دوست و برادر فروختند؟! و مگر نه اين است که خدا مزد مقاومت و خود باوري حزب الله را با وجود امکانات کم، پيروزي در برابر ارتش چهارم جهان و حاميانش که يکي از آن ها خود دولت لبنان بود! قرار داد در حالي که دولت هاي عربي با وجود حمايت شوروي و ترديد برخي از دولت هاي غربي در حمايت از اسراييل شش روز بيشتر در برابر اين رژيم تاب نياوردند؟ البته قوم گرايي و عرب پرستي آن ها کجا و اسلام گرايي و خداپرستي جوانان حزب الله کجا؟!

در واقع اشخاصي که قرآن از آن ها نام برده پيش از آنکه شخص باشند شخصيتند و آن داستان ها پيش از داستان بودن تذکر و عبرتند از براي خردورزان! طبق حديث معصوم«ع» پيرامون جنود عقل و جهل پر واضح است که هر کسي را توان بر فرعون يا موسي«ع» بودن است و اين به ميزان غلبه ي جنود عقل يا جهل در وي و ميزان کنترل هر شخص بر خود بستگي دارد که خليفة الله شود يا مدعي انا الله؟!

( رجوع کنيد به کتاب شرح حديث جنود عقل و جهل امام خميني«ره»)

يکي مي گفت اي خدا چه مهرباني که با وجود تمام گناه ها و اشتباهاتم مرا عذاب نمي کني و خدا پاسخش گفت که چقدر تو ساده اي که اين همه مشکلات را که از براي عذابت فرستادم نمي بيني! و ديگري گفت خدايا چه شده که فراموشم کردي و خدايش گفت نديدي در هايي را از پس هر در بسته برويت گشودم که:

گر ايزد به حکمت ببندد دري

ز رحمت گشايد در ديگري

اما چقدر مهرباني خدا که با وجود اين همه گناه و توبه شکني باز هم مي فرمايي :

باز آي هر آنچه هستي باز آي

صد بار اگر توبه شکستي باز آي

اشاره:

من وبلاگي به نام پيغام سروش ايجاد کرده ام که از شما دوستان دعوت مي کنم از آن بازديد بفرماييد:

http://peyghamesoroosh.parsiblog.ir/

التماس دعا

يا علي «ع» مدد

نوروز در آيينه ي مذهب

عبّاس مهدوي — Fri, 21 Mar 2008 11:56:00 GMT

به نام خداوند بخشاينده ي مهربان
زمين را [در فصل زمستان‏] خشك و مرده مى‏بينى‏، اما هنگامى كه آب باران بر آن فرو مى‏فرستيم‏، به حركت درمى‏آيد و مى‏رويد؛ و از هر نوع گياهان زيبا مى‏روياند!
«حج آيه ي 5»
يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر الليل و النهار يا محول الحول و الاحوال‏حول حالنا الى احسن الحال
بهار، فرصتى است، براى تامل در راز آفرينش و انديشيدن در شان و جايگاه بهار از نظرگاه دين. در كشور ما نوروز را جشن مى گيرند، و حضور سبز بهار را به همديگر تبريك مى گويند، آيا چنين روزى از نظر اسلام، عيد است؟ و رفتار مسلمانان در اين روز, چگونه بايد باشد؟يکي از هنر هاي اسلام محو عقايد باطل اصلاح عقايد منحرف شده و تقويت عقايد و رسم و رسوم درست ملل مختلف بوده است نوروز نيز به عنوان يکي از عيد هاي ششگانه ي ايران باستان جز عقايد و مراسم و رسم و رسوماتي است که مورد توجه اسلام واقع شده و رنگ مذهبي به خود گرفته است اينک به بررسي تفصيلي اين موضوع مي پردازيم:
پيش از اسلام, نخستين روز بهار را عيد و جشن ملى به شمار مى‌آوردند و از آن به «عيد باستانى» ياد مى كردند. به عقيده بعضى نخستين كسى كه از «نوروز» تجليل كرد، و آن روز را عيد ملى شمرد، جمشيد بود. جمشيد بر سراسر جهان تسلط يافت، و سرزمين ايران را آباد كرد، و اسباب كار ها و امور، در نوروز براى او تكميل و موزون گرديد، از اين رو اين روز، آغاز سال عجم گرديد. جمشيد پسر تهمورث،از شاهان افسانه اى پيش از تاريخ ايران (قبل از مادها) است. روزى كه او بر تخت سلطنت نشست،اولين روز بهار بود، آن را ((نوروز)) خواند و جشن گرفت.
اما نوروز به لحاظ تاريخي بسيار كهن تر از آن است كه تا به امروز مطرح شده است. ريشه هاي نوروز را بايد از پنج هزار سال پيش در سرزمين سومر باستان و تمدن هايي كه همزمان با آن در فلات ايران وجود داشتند جستجو كنيم. ما در فرهنگ عامه امروزمان نمايش هايي داريم كه نشانه هايي از صورتهاي نمايشي سومر باستان و منطقه خراسان بزرگ را در آنها مي توان پيدا كرد.
نوروز جشني است برخاسته از فلات ايران و به هيچ قوم و مذهب معيني بستگي ندارد. نوروز با آريايي ها وارد ايران نشده است.بلكه آريايي هاي مهاجر آن را از مردم فلات ايران گرفته اند[البته يافته هاي اخير در منطقه ي جيرفت ثابت مي کند ريشه ي آريايي ها در خود ايران بوده است و در واقع آريايي هاي مهاجر با اقوامي که از نظر نژادي به ايشان نزديک بوده اند برخورد کرده و آميخته شده اند]. بنابر اين نوروز يك جشن سرزميني است نه جشني متعلق به قوم يا مذهبي معين. برخي گمان مي كنند كه نوروز يك جشن زردشتي است در حاليكه اصلا چنين نيست زردشتيان نيز همانند بقيه مذهب ها نوروز را به عنوان يك جشن ملي پذيرفته اند.
نوروز جشني فرهنگي است و با زندگي مردم پيوند دارد. چيزي در آن وجود ندارد كه اقوام و مذاهب مختلف با آن مخالفت كنند، به اين جهت نوروز با پيدايش اسلام به ويژه در مذهب شيعه، مهر تاييد خورد و پيوند همچنين ارتباطي كه نوروز با مذهب شيعه دارد خيلي بيشتر از ارتباطي است كه با مذهب زردشت دارد. به طور مثال در شهر مزار شريف افغانستان هر سال، شب نوروز علمي در بارگاه منسوب به حضرت علي ( ع) برافراشته مي شود و به مدت چهل روز برافراشته مي ماند و از تمام افغانستان و كشور هاي همسايه براي زيارت به اين مكان مي آيند. و ديگر روايتي است كه روز عيد غدير را كه حضرت علي ( ع) به ولايت منصوب شد همزمان با روز عيد نوروز اعلام مي دارد.

<**ادامه مطلب...**>

امام صادق(ع) به معلي بن خنيس در روز نوروز كه خدمت ايشان رسيد فرمود:آيا مي داني امروز چه روزي است؟ معلي عرض كرد:فدايت شوم .اين روزي است كه ايرانيان آن را گرامي مي دارند و در آن به يكديگر هديه و عيدي مي دهند. ابوعبدالله الصادق(ع) فرمود: سوگند به آن خانه كهن كه در مكه است اين رو زيك ريشه كهن دارد كه من برايت توضيح مي دهم تا آن را بداني.اي معلي! روز نوروز همان روزي است كه خداوند در آن از بندگان پيمان گرفت كه او را بپرستند و هيچ انبازي برايش نياورند و به فرستادگان و حجت هاي او و به امامان (ع) ايمان بياورند.نوروز نخستين روزي است كه خورشيد در آن طلوع كرد ....هيچ نوروزي نيست مگر اينكه ما در آن روز منتظر فرج هستيم.زيرا نوروز از روز هاي ما و شيعيان است. ايرانيان آن را حفظ كردند و شما آن را از دست نهاديد....نوروز نخستين روز از سال ايرانيان است.آنان در حالي كه تعدادشان سي هزار نفر بود زنده ماندند و زيستند و ريختن آب در نوروز سنت شد... .
چون عيد نوروز فرا رسد بدن خود را بشوي و پاكيزه ترين جامه هايت را بپوش و با خوشبو ترين عطر ها خودت را معطر كن و در آن روز روزه دار باش.
و نيز از آن حضرت نقل شده است:
نوروز همان روزى است كه ابراهيم خليل(ع) بت هاى قومش را ـ كه در آن روز براى شركت در مراسم جشن از شهر خارج شده بودند ـ شكست.
و همچنين بنا بر همين روايت: حادثه شگفت زنده شدن هزاران نفر از بنى اسرائيل قبل از اسلام ـ به فرمان خدا كه در آيه 243 بقره به آن اشاره شده است ـ در نوروز رخ داده است: كه در يكى از شهرهاى شام، بر اثر رواج بيمارى طاعون، بسيارى مردند. اين بيمارى در حقيقت مجازاتى از طرف خدا براى آنها بود، زيرا رهبر الهى شان آنها را به جهاد با دشمن فرا خوانده بود، ولى آنها سرپيچى كرده بودند. در اين ميان هزاران نفر (طبق پاره اى روايات، ده هزار يا هفتاد هزار يا هشتاد هزار نفر) به بهانه گريز از طاعون، از شهر خارج شدند، و پس از فرار، در خود احساس قدرت و استقلال نمودند و با ناديده گرفتن اراده الهى، و چشم دوختن به عوامل طبيعى، دچار غرور شدند، خداوند آنها را نيز در همان بيابان با همان بيمارى نابود ساخت. ساليانى گذشت، و حضرت حزقيل(ع) ـ يكى از پيامبران بنى اسرائيل ـ از آن جا عبور مى كرد، و از خدا خواست كه آنها را زنده كند، خداوند دعاى او را اجابت كرد. آن روزى كه آنها زنده شدند،نوروز بود.
در عيد نوروز ،هديه اي خدمت اميرالمؤمنين (ع) آوردند.حضرت پرسيد:اين چيست؟عرض كردند:اي اميرالمؤمنين!امروز نوروز است.امام (ع) فرمود:هر زمان را نوروز كنيد.
امام علي (ع) :نوروز ما هر روز است.
از مجموع اين مطالب به دست مى آيد كه نوروز، قبل از اسلام، روز محترم و خاصى بوده، و با پيدايى رخداد هايى در آن روز كه غالبا مثبت بوده اند بر اهميت و شهرت آن افزوده شده است.
در قرآن كريم مى‏خوانيم:
...اللهم ربنا انزل علينا مائده من السماء تكون لنا عيدا لاولنا و اخرنا و آية منك و ارزقنا و انت‏ خير الرازقين
خداوندا!، مائده‏اى از آسمان بر ما نازل فرما تا براى اولين و آخرين ما عيد، و نشانه‏اى از جانب تو باشد و به ما روزى عنايت كن ‏كه تو بهترين روزى ‏دهنده هستى.
عيد از ماده «عود» به معنى بازگشت گرفته شده ‏و به گفته راغب اصفهانى به معنى بازگشت ‏به وضعيت مطلوب گذشته است. و به روز هاى ‏سرور و شادى نيز گفته مى‏شود.
در اسلام روزهايى، به نام عيد اسلامى اعلام گرديده است كه مهم ترين آنها عبارتند از:
اول شوال، عيد فطر، دهم ذيحجه عيد قربان، هيجدهم ذيحجه عيد غدير و جمعه عيدمحمد(ص) چرا كه در هر يك به گونه‏اى بازگشت انسان به فطرت توحيدى‏اش مطرح است.
بنابراين: «عيد نه جامه رنگارنگ پوشيدن است كه اين عيد كودكان است، نه شربت ‏و شيرينى و غذا هاى متنوع خوردن، كه اين عيد شكمبارگان است، نه به سياحت و تفرج‏ بى ‏محتوا پرداختن، كه اين عيد ولگردان است، نه بى ‏بند و بارى و هرزگى و عياشى ‏كردن، كه اين عيد بوالهوسان است، نه قاه قاه خنديدن و هم ديگر را به مسخره گرفتن و به بازى روز گذراندن، كه اين عيد غافلان است.
هيچ كدام از اينها مفهوم عيد از ديدگاه اسلام نيست، كه عيد اسلامى موفقيت در راه انجام وظيفه است. و تطهير نفس و تصفيه جان و تمرين صبر و استقامت، چون عيد فطر پس از ماه مبارك رمضان.
و عيد، گذشتن از امتيازات است. و رسيدن به هم ‏آهنگى و شركت در وحدت بزرگ ‏اسلامى، شكستن غرور و خود خواهى و ترك ناز پروري ها، سايه ‏نشينى ‏ها، مشتاقانه نداى حق ‏را لبيك گفتن ... و سرانجام خود را باز يافتن و به خدا رسيدن. چون عيدالضحى پس ‏از دوران سازنده حج.
عيد، چون قطره‏ اى به درياى جمع پيوستن است. و از انزوا به در آمدن، گسسته ‏ها را به هم بستن و صف به هم پيوستن، پيوند خود را با خدا استوار كردن و دين خود را هر هفته تحكيم بخشيدن، همچون عيد آدينه كه عيد حضرت محمد(ص) است‏».
برترين عيد، روزى است كه خداوند متعال نعمتش را بر مسلمانان تمام كرد و اركان ‏دين را محكم و استوار نمود، و رسالت را به امامت پيوست، و رهبر آينده مسلمانان‏ را معرفى كرد، و فرزند كعبه را بر فراز منبر امامت نشاند، چون هيجدهم ذيحجه عيد غدير خم.
آن‏ گونه كه در روايات آمده است و بعضى از علماى بزرگوار فرمودند، و در گاهنامه ي ‏تطبيقى سه هزار ساله به روشنى مشخص گرديده، آن روز، عيد غدير خم با اول فروردين ‏سال دهم هجرى خورشيدي مطابق بوده است و عيد نوروز نيز به بركت ولايت رنگ الهى به خود گرفت و در بين شيعيان و ايرانيان شهرت و دوام يافت.
بهار طبيعت
بى ‏ترديد، عيد نوروز، عيد طبيعت است، «آغاز بهار و موسم اعتدال‏ طبيعت و لطافت هوا و تعديل شب و روز و رهايى از قساوت زمستان و سردى و سياهى‏ شبهاى ديرپا مى‏باشد.
عيدى همراه با سرود پرندگان و تكبير جنگل و تسبيح باد و ريزش ابر و فرياد رعد و رويش صحراست.
اگر ما خرافات و نقاط منفى و تاريك را از چهره اين عيد بزداييم و بگذاريم‏ هم رنگ طبيعت ‏با صفا، باشد و بر جهات مثبت و خدا پسندانه ‏اش بيفزاييم، در ديد مكتب ‏نيز عيدى عزيز و ارجمند خواهد بود.»
چنانچه در حديث آمده: هر چيزى بهارى دارد و بهار قرآن ماه مبارك رمضان است. از اين ‏رو اميرالمؤمنين(ع) مى ‏فرمايد: «قرآن‏ را بياموزيد كه بهار دلهاست.» يعنى جان و روان انسان با تعاليم عالى الهى،شكوفا مى‏شود.
آرى عيد واقعى انسان كه برترين مخلوق الهى، و گل سرسبد عالم خلقت است، بازگشت ‏به خويشتن خويش و توجه به مبدا هستى، و تعليم كتاب سعادتش و در نهايت‏ خود را باز يافتن و به خدا رسيدن است.
و اين عيد اختيارى است، و انسان مى‏تواند از هر روز براى خودش عيدى بسازد.
اميرالمؤمنين على(ع) مى‏فرمايد:
«كل يوم لا يعصى الله فهو يوم عيد» (هر روزى كه خداوند نافرمانى نشود آن‏روز، عيد است». البته آنگونه كه قرآن مى‏فرمايد: از بهار طبيعت و حيات دوباره‏ يافتن گل ‏ها و گياهان، سبزه‏ها و درختان، به جنب و جوش آمدن پرندگان و حيوانات ‏طراوت يافتن باغ‏ ها و چمنزار ها، بايد درس رستاخيز و بازگشت‏ به سوى خدا را آموخت:
خداوند متعال مى‏فرمايد: «زمين را جامد و افسرده و بى‏روح و بى‏جنبش مى‏بينى،اما همين كه آب باران بر آن نازل كنيم، به جنبش و حركت درمى‏آيد و فزونى مى‏گيرد،و انواع گياه هاى سرورافزا مى‏روياند، اين از آن جهت است كه خدا حق مطلق است و نظام زنده كردن مرده‏ها در قبضه قدرت اوست. و اوست كه بر هر چيزى تواناست.»
نوروز در گذر تاريخ
نخستين روز از نخستين ماه سال خورشيدي را نوروز مى‏گويند و ايرانيان در اين روز بزرگترين جشن ملى خود را برگزار مى‏كنند. آرياييان در اعصار باستانى دو فصل گرما و سرما داشتند، در هر يك از اين دو فصل جشنى برپا مى‏داشتند كه هر دو آغاز سال نو به شمار مى‏رفت، اولى را نوروز و دومى را مهرگان مى‏ناميدند.
هر چند در دربار نخستين خلفاى اسلامى به نوروز اعتنايى نمى‏شد، ولى خلفاى بعدى ‏اموى دوباره نوروز را گرامى داشتند و براى افزودن درآمد خود، هداياى نوروز را باب كردند. و با ظهور «ابومسلم خراسانى‏» و روى كار آمدن خلافت عباسى و نفوذ برمكيان و ديگر وزراى ايرانى و تشكيل سلسله‏هاى طاهريان و صفاريان، جشن‏هاى ايران‏بار ديگر رونق يافت.با آنكه بسيارى از سنت‏هاى ايرانيان بعد از ظهور اسلام در ايران از بين رفت و سنت‏هاى اسلامى جاى آنها را گرفت، اما عيد نوروز كم و بيش در ميان آنها باقى ماند. شايد مصادف شدن روز غدير خم در سال دهم هجرى با عيد نوروز در آن بى‏ تاثير نباشد.
على كاظمى در مقدمه ترجمه كتاب سيد عبدالرضا حسينى شهرستانى به نام «نوروز در اسلام‏» نگاشته است: «با توجه به رواياتى كه در باره نوروز رسيده است، معلوم ‏مى‏شود، نوروز پيش از اسلام مورد توجه پيامبران و رهبران الهى بوده است و از ابتدا شادى و سرورى كه در اين روز مى‏شده است ‏به خاطر امور معنوى و حوادث مذهبى ‏كه در اين روز اتفاق افتاده بوده است، ... ولى همان‏ گونه كه در اثر مرور زمان‏ بسيارى از واقعيت‏ها وارونه شده و بسيارى از حقايق تحريف گرديده، نوروز هم به ‏صورت يك روز ملى و باستانى درآمده، شادى و سرور آن نيز به حساب امور مادى ‏گذاشته شده است...» نوروز از جمله دستاويزهايى بوده است كه سلاطين از آن ‏بهره‏بردارى كرده‏اند.
جمشيد پادشاه بزرگ ايران باستان به همين منظور و به خاطر استفاده از همين‏ فرصت، تاجگذارى خود را در روز نوروز انجام مى‏دهد، و حتما تبليغاتى هم به راه ‏مى‏انداختند كه امروز، روز پيمان خلافت الهى است و مردم را دعوت مى‏كردند كه‏ بيايند و با آوردن هداياى نوروزى با نماينده خدا بيعت كنند و تاجگذارى او را تبريك بگويند. با اين مقدمه، پاسخ اين سؤال كه چرا اعراب نوروز را ضايع ساختند؟، نيز روشن مى‏شود:
در روايت معلى بن خنيس از حضرت امام صادق(ع) اشاره به همين حقيقت است: ...اين روز از روزهاى ماست و از روزهاى شيعيان ما به شمار مى‏رود، كه ايرانيان آن را حفظ كرده، و شما عرب ‏ها آن را ضايع ساخته‏ايد.
اعراب به پيروى از دستگاه خلافت ‏بنى ‏اميه و بنى‏ عباس چون نوروز را روز ولايت و خلافت الهى مى‏شناختند، سخت كوشيدند كه اين روز را مخفى كرده، ضايع سازند. و لذا براى لكه‏دار كردن نوروز، اين روز را از بازمانده‏هاى مجوس معرفى كرده‏اند. تا جايى كه مى‏بينيم حضرت امام موسى بن‏جعفر(ع) نيز در مقام تقيه به منصور دوانقى‏مى‏فرمايد: «از رسم‏هاى پارسيان است و اسلام آن را از بين برده است...»
روايتي متفاوت از امام کاظم(ع):
محدث خبير، رشيد الدين طبرسى (متوفاى سال 588 هـ.ق) در كتاب «مناقب» روايت كرده كه منصور دوانيقى ـ دومين خليفه عباسى ـ از امام كاظم(ع) تقاضا كرد تا روز نوروز در مجلس جشن او براى تبريك حضور يابد و هدايايى را كه مردم مى آورند بپذيرد. امام كاظم(ع) اين تقاضا را رد كرد و فرمود:«همه اخبارى را كه از جدم رسول خدا(ص) رسيده است، بررسى كردم، خبرى در اين مورد نيافتم. اين عيد, سنت پارسيان است، اسلام آن را محو كرد. پناه مى برم به خدا از اين كه چيزى را كه اسلام آن را محو نموده، زنده سازم.»
منصور گفت: «ما اين مراسم را براى سياست و تدبير امور ارتشيان، انجام مى دهيم، تو را به خداى بزرگ سوگند مى دهم، در اين مجلس حضور داشته باش.»
امام كاظم(ع) ناگزير در آن مجلس حضور يافت, اميران، فرماندهان، سرداران و ارتشيان و مردمان به محضر آن حضرت مى آمدند و تبريك عرض مى كردند، و هدايايى را مى آوردند، خادم منصور آن جا حاضر بود، و آن هدايا را باز بينى مى كرد، در لحظات آخرين، پيرمردى وارد شد و به امام كاظم(ع) عرض كرد:«اى پسر دختر رسول خدا! من فقيرى تهى دست هستم، از اين رو چيزى نداشتم هديه بياورم، ولى سه بيت شعرى را كه جدم در سوگ جدت امام حسين(ع) سروده، به شما هديه مى كنم، و آن سه بيت چنين است:
« در شگفتم از آن شمشير هاى برنده كه تيزى آنها در معركه عاشورا بر پيكر غبار آلودت فرود آمدند، و نيز در شگفتم از آن تير هايى كه در برابر چشم بانوان حرم، در پيكرت فرو رفتند، در حالى كه آنان، جدت را به مدد كارى مى طلبيدند، و سيلاب اشك از ديدگان شان روان بود.
چرا سر و صداى آن تير ها از پيكر مقدس و شكوهمندت دور و پراكنده نشدند؟»
امام كاظم(ع) به او فرمود: هديه ات را پذيرفتم، بنشين خداوند به تو بركت دهد. آن گاه امام به خادم فرمود: نزد رئيس (منصور) برو و مجموع اين هدايا را به او گزارش بده، و بپرس كه آنها را چه كنم؟ خادم چنين كرد، سپس به حضور امام كاظم(ع) بازگشت و گفت: منصور مى گويد: همه آنها را به تو بخشيدم، اختيار آنها با شماست. آن گاه امام كاظم(ع) همه آن هدايا را به آن پيرمرد بخشيد.
بدين سان، امام كاظم(ع) هم به منصور و درباريانش فهماند كه ما به هدايا و زرق و برق دنيا دل نبسته ايم، و هم پيرمرد فقير شيعه را ـ كه خاطره امام حسين(ع) قهرمان و سمبل مبارزه با زورمداران را در كاخ طاغوت، تجديد كرد ـ شادمان ساخت. و بدين گونه كه آن پير با بيان مظلوميت امام حسين(ع) در چنان روزى ستمگران و طاغوتيان را محكوم نمود.
بعضى افراد اين روايت را دليل بر عدم مشروعيت نوروز گرفته‏اند اما با توجه به روايات ‏معارض، حمل بر تقيه شده است، و بهترين دليل بر عظمت نوروز است و مى‏رساند كه‏ خلفا تا چه اندازه براى از بين بردن نوروز مى‏كوشيده‏اند و پس از يك دوره تبليغات ‏خلفا كه نوروز كاملا مسخ و در افكار عمومى مسلمين از سنت‏هاى مجوس معرفى شده، اينك منصور دوانقى حضرت موسى بن‏ حعفر(ع) را در اين روز وادار به جلوس مى‏كند تا از طرفى (مانند مامون) براى خود موفقيت كسب كند و از طرفى حضرت را در معرض اعتراضات اعراب قرار دهد... به هر حال شكى نيست در اينكه از نظر اهل بيت(ع)نوروز از روزهاى مهم مذهبى معرفى شده و تجليل آن البته با آداب و رسومى كه در روايات بيان شده است، بسيار پسنديده مى‏باشد. روزه گرفتن، نماز خواندن، شكر نعمت ‏ولايت‏ بجا آوردن، تجديد بيعت ‏با رهبران الهى و به زيارت مؤمنين و علماى ربانى ‏رفتن.
اينها خلاصه اعمالى است كه مسلمان‏ها در نوروز، به عنوان روز ولايت و روز پيروزى‏ حق و عدالت انجام مى‏دهد.
نوروز در روايات
بخشى از مضامين روايات در مباحث گذشته، بيان گرديد، در اين ‏فرصت متن بعضى را مورد توجه قرار مى‏دهيم.
1. آداب نوروز
معلى بن ‏خنيس به نقل از امام صادق(ع) در باره نوروز مى‏گويد: هنگام نوروز غسل‏ كن، پاكيزه ‏ترين لباس ‏هايت را بپوش به خوشبوترين چيز ها خود را خوشبو نما و در آن‏روز، روزه باش.
در دنباله روايت، دستور چهار ركعت نماز و سجده شكر و دعاى مخصوص در اين روز ذكر شده است.»
اين حديث مورد استناد بسيارى از فقها براى استحباب غسل و روزه و نماز در روز نوروز قرار گرفته است. صاحب وسايل اين روايت را دو سه مورد نقل‏كرده است. صاحب جواهرالكلام، همين روايت را از مصباح و مختص آن نقل كرده و مستند استحباب اين اعمال در روز نوروز دانسته است. و مرحوم علامه مجلسى در زادالمعاد مى‏فرمايد:
به اسناد معتبره از معلى بن‏خنيس كه از خواص حضرت امام صادق(ع) بوده (اين ‏روايت) منقول است.
2. روز پيمان با خدا
علامه مجلسى مى‏گويد: در بعضى از كتب معتبره ديدم كه:
معلى بن ‏خنيس مى‏گويد: روز عيدى خدمت امام صادق(ع) رفتم. پرسيد: اين روز را مى‏شناسى؟ گفتم: روزى است كه عجم آن را بزرگ مى‏شمرند و در آن به يكديگر هديه‏ مى‏دهند. حضرت فرمود:
قسم به بيت عتيق كه در مكه است، اين نيست مگر به جهت موضوعى قديمى كه براى تو تفسير مى‏كنم ...نوروز، روزى است كه خداوند از بندگان پيمان گرفت و آن اولين‏روزى است كه خورشيد كرد. و بادها وزيدن گرفت، كشتى نوح(ع) بر كوه «جودى‏» قرارگرفت و خداوند كسانى را كه از خانه خارج شده بودند، زنده نمود ... و پيامبراسلام(ص) به اصحاب امر فرمود: «با على(ع) به عنوان امارت مؤمنين بيعت كنند...
و هيچ روزى نوروز نيست مگر اينكه در آن روز انتظار فرج داريم، زيرا نوروز آرزو هاي ما و روزهاى شيعيان ماست، عجم آن را حفظ كرد و شما آن را تضييع نموديد...»
احمد بن‏فهد در كتاب مهذب البارع نظير اين روايت را آورده است.
3. روز ولايت
نوروز روزى است كه پيامبر(ص) از مردم براى اميرمومنان(ع) پيمان ولايت گرفت و مردم آن را پذيرفتند، خوش به حال كسى كه بر آن پيمان ثابت ‏بماند، واى بر كسى كه آن عهد را بشكند...»
4. برآورده شدن نياز
مفضل بن‏ عمر مى‏گويد: امام صادق(ع)در ضمن خبرى طولانى فرمود: خداوند به حزقيل وحى فرمود اي حزقيل، اين روز شريف وبا ارزش بزرگى است نزد من، و قسم خورده‏ام كه كسى در اين روز، نيازى از من طلب ‏نكند، مگر آنكه برآورده سازم و آن روز نوروز است...
5. هر روز نوروز
براى امام على(ع) هديه نوروزى آوردند، حضرت پرسيد: اين چيست؟ گفتند: اى اميرمومنان‏امروز نوروز است، فرمود: هر روز را براى ما نوروز بسازيد.»
6. هديه نوروزى
ابراهيم كرخى مى‏گويد: از امام صادق(ع) سؤال كردم، در باره مرد ثروتمندى كه روزمهرگان يا نوروز، مردم به او هديه مى‏دهند ولى او در عوض احسانى نمى‏كند. امام‏عليهم السلام فرمود: آيا آنها اهل نماز هستند؟

گفتم: آرى.فرمود: هديه آنها را بايد بپذيرد و او نيز در مقابل‏ براى آنها هديه‏اى بفرستد...
روايتي ديگر از امام صادق در باب نوروز:
در حديث معلى بن خنيس از امام صادق(ع) ـ كه علامه مجلسى مى گويد آن را در كتب معتبر ديده است ـ به چند رخداد بزرگ در نوروز، بعد از اسلام اشاره شده است، از جمله فرمود:
نوروز روزى است كه:
1ـ جبرئيل بر پيامبر نازل شد.
2ـ پيامبر(ص), على(ع) را بر دوش خود گرفت, تا على(ع) بت هاى قريش را از بالاى خانه كعبه فرو ريزد. هم چنين ابراهيم(ع) در چنين روزى بت ها را شكست.
3ـ پيامبر(ص) به اصحاب خود امر كرد (در روز غدير خم) با على(ع) به عنوان اميرمومنان, بيعت كنند.
4ـ پيامبر(ص) على(ع) را به «وادى جنيانن»فرستاد، تا از آنها در پذيرش اسلام و پيامبر(ص) بيعت بگيرد.
5 ـ در چنين روزى (پس از مرگ عثمان) براى خلافت حضرت على(ع) بيعتى دوباره شد.
6ـ در چنين روزى على(ع) (در عصر خلافتش) در جنگ نهروان بر خوارج پيروز شد، و مخدج ذوالثديه (سردمدار خوارج) را كشت.
7ـ در چنين روزى قائم ما (عج) و صاحب امر از پرده غيب، آشكار مى شود.
8ـ در چنين روزى قائم ما (عج) بر دجال (طاغوت خودكامه عصر) پيروز مى گردد، و او را در ميدان كناسه كوفه به دار مى كشد.
9ـ هيچ نوروزى بر ما نمى گذرد مگر اين كه ما در آن روز اميد فرج قائم(عج) را داريم، زيرا آن روز، از روز هاى ما و از روز هاى شيعيان ما است, عجم ها آن را پاس داشتند، ولى شما (عرب ها) آن را تباه ساختيد
چنان كه گفته آمد پديدار شدن نه رخداد بسيار بزرگ، پس از ظهور اسلام موجب عظمت و پاسداشت نوروز شده است.
منابع:
خبرگزاري فارس
رجانيوز
و... .
هر روزتان نوروز باد نوروزتان پيروز باد!
التماس دعا
يا علي «ع» مدد