به نام خداوند بخشاينده ي بخشايشگر

و هنگامي که پروردگارت به فرشتگان فرمود: من در زمين خليفه اي قرار خواهم داد. گفتند: آيا کساني خواهي گمارد که در زمين فساد کنند و خون ها ريزند، و حال آنکه ما خود تو را تسبيح مي کنيم و مي ستاييم و تقديست مي نماييم، فرمود: من چيزي مي دانم که شما نمي دانيد.

«سوره ي بقره آيه ي 30»

دومين مطلبي را که در اين وبلاگ قرار دادم همين موضوع بود ولي با توجه به کامنت يکي از دوستان در پست پيشين و اشاره به اين نکته که انسان از بدو خلقت خليفه ي خداست و فرقي ميان گناه کار و بي گناهش نيست لازم ديدم مجددا به اين مطلب اشاره اي کرده باشم ان شاء الله در مورد ديگر مسايل هم مطالبي خواهم نوشت ضمن اين نکته که مطلب زير بر گرفته از کتاب«زن در آيينه ي جمال و کمال» آيت الله جوادي آملي از انتشارات مرکز نشر اسراء مي باشد و از آنجايي که به تمامي سوالات و ابهامات در مورد زن در اسلام و مسايلي ديگر جواب داده است شما را به تهيه و مطالعه ي هرچه سريع تر آن دعوت مي کنم. قيمت حالايش را نمي دانم ولي چاپ دوازدهمش را که ما داريم با شمارگان 2000 جلد چاپ شهريور 85 قيمتش 3500 تومان مي باشد و شابک آن:

7-01-5984-964 است.

مولفش همانطور که گفتم  آيت الله جوادي است و تحقيق و تنظيمش با حجت الاسلام محمود لطيفي و ويرايشش با حجت الاسلام سعيد بند علي.

حتما مطالعه اش کنيد!

معناي خلافت الهي

خليفه از ماده ي خلف است و به کسي اطلاق مي شود که در غيبت فردي با حضور خود خلا او را پر کند و  جانشين او باشد آنگونه که در نبود وي تمامي کارهاي وي را موقتا انجام دهد.اين خلافت درباره ي موجودي محدود که در بعضي از اماکن يا زمان ها گاهي هست و گاهي نيست و يا در برخي مراتب هستي يافت مي شود و در برخي نه؛ رواست و ممکن است؛ چون درباره ي چنين موجودي، غيبت و شهادت و حضور و غياب وجود دارد پس خلافت پذيري نيز رواست، اما خدا که در همه ي مکان ها حضور دارد و در همه ي زمان ها شاهد است و در همه ي مراتب وجودي با تمام موجودات و در همه ي حالات است؛ «هو معکم اين ما کنتم(حديد آيه ي 4)» و غيبتي ندارد و در نتيجه نيازمند خلافت نيست؛ پس خلافت درباره ي خدا معنايي دقيق تر از معناي لغوي فوق دارد و آن اينکه همانطور که خدا هماره حاضر و شاهد است‌«علي کل شيء قدير(حج آيه ي 17)» خليفه ي او نيز بايد غيبت و شهادت يا حضور و غياب نداشته باشد و در همه ي شرايط و با همه ي انسان ها  همراه باشد؛ يعني آيت کبراي او  باشد و هيچ کس جز انسان کامل به اين مقام نرسد.

انسان کامل نشانه ي بزرگ حق

ادامه مطلب...

به نام خداوند بخشاينده ي مهربان
زمين را [در فصل زمستان‏] خشک و مرده مى‏بينى‏، اما هنگامى که آب باران بر آن فرو مى‏فرستيم‏، به حرکت درمى‏آيد و مى‏رويد؛ و از هر نوع گياهان زيبا مى‏روياند!
«حج آيه ي 5»
يا مقلب القلوب و الابصار يا مدبر الليل و النهار يا محول الحول و الاحوال‏حول حالنا الى احسن الحال
بهار، فرصتى است، براى تامل در راز آفرينش و انديشيدن در شان و جايگاه بهار از نظرگاه دين. در کشور ما نوروز را جشن مى گيرند، و حضور سبز بهار را به همديگر تبريک مى گويند، آيا چنين روزى از نظر اسلام، عيد است؟ و رفتار مسلمانان در اين روز, چگونه بايد باشد؟يکي از هنر هاي اسلام محو عقايد باطل اصلاح عقايد منحرف شده و تقويت عقايد و رسم و رسوم درست ملل مختلف بوده است نوروز نيز به عنوان يکي از عيد هاي ششگانه ي ايران باستان جز عقايد و مراسم و رسم و رسوماتي است که مورد توجه اسلام واقع شده و رنگ مذهبي به خود گرفته است اينک به بررسي تفصيلي اين موضوع مي پردازيم:
پيش از اسلام, نخستين روز بهار را عيد و جشن ملى به شمار مى‌آوردند و از آن به «عيد باستانى» ياد مى کردند. به عقيده بعضى نخستين کسى که از «نوروز» تجليل کرد، و آن روز را عيد ملى شمرد، جمشيد بود. جمشيد بر سراسر جهان تسلط يافت، و سرزمين ايران را آباد کرد، و اسباب کار ها و امور، در نوروز براى او تکميل و موزون گرديد، از اين رو اين روز، آغاز سال عجم گرديد. جمشيد پسر تهمورث،از شاهان افسانه اى پيش از تاريخ ايران (قبل از مادها) است. روزى که او بر تخت سلطنت نشست،اولين روز بهار بود، آن را ((نوروز)) خواند و جشن گرفت.
اما نوروز به لحاظ تاريخي بسيار کهن تر از آن است که تا به امروز مطرح شده است. ريشه هاي نوروز را بايد از پنج هزار سال پيش در سرزمين سومر باستان و تمدن هايي که همزمان با آن در فلات ايران وجود داشتند جستجو کنيم. ما در فرهنگ عامه امروزمان نمايش هايي داريم که نشانه هايي از صورتهاي نمايشي سومر باستان و منطقه خراسان بزرگ را در آنها مي توان پيدا کرد.
نوروز جشني است برخاسته از فلات ايران و به هيچ قوم و مذهب معيني بستگي ندارد. نوروز با آريايي ها وارد ايران نشده است.بلکه آريايي هاي مهاجر آن را از مردم فلات ايران گرفته اند[البته يافته هاي اخير در منطقه ي جيرفت ثابت مي کند ريشه ي آريايي ها در خود ايران بوده است و در واقع آريايي هاي مهاجر با اقوامي که از نظر نژادي به ايشان نزديک بوده اند برخورد کرده و آميخته شده اند]. بنابر اين نوروز يک جشن سرزميني است نه جشني متعلق به قوم يا مذهبي معين. برخي گمان مي کنند که نوروز يک جشن زردشتي است در حاليکه اصلا چنين نيست زردشتيان نيز همانند بقيه مذهب ها نوروز را به عنوان يک جشن ملي پذيرفته اند.
نوروز جشني فرهنگي است و با زندگي مردم پيوند دارد. چيزي در آن وجود ندارد که اقوام و مذاهب مختلف با آن مخالفت کنند، به اين جهت نوروز با پيدايش اسلام به ويژه در مذهب شيعه، مهر تاييد خورد و پيوند همچنين ارتباطي که نوروز با مذهب شيعه دارد خيلي بيشتر از ارتباطي است که با مذهب زردشت دارد. به طور مثال در شهر مزار شريف افغانستان هر سال، شب نوروز علمي در بارگاه منسوب به حضرت علي ( ع) برافراشته مي شود و به مدت چهل روز برافراشته مي ماند و از تمام افغانستان و کشور هاي همسايه براي زيارت به اين مکان مي آيند. و ديگر روايتي است که روز عيد غدير را که حضرت علي ( ع) به ولايت منصوب شد همزمان با روز عيد نوروز اعلام مي دارد.

ادامه مطلب...