در اين [سرگذشت عبرت انگيز]، نشانه هايى است براى هوشياران!

«حجر آيه ي 75 »

به راستي که هيچ چيز جز ايمان به خدا نمي تواند به انسان آرامش، قدرت، صبر و استقامت بدهد؛ همين که بداني هر چقدر هم که طرفت قدرتمند و يا مشکلات عظيم باشد خدا که قدرتي مافوق قدرت ها و حلال مشکل ترين مشکل هاست پشتيبان توست، و اگر هم قرار بر مرگت باشد زندگي اي جاويد در انتظارت است و در پس هر در بسته اي بي شک حکمتي و مصلحتي الهي نهفته مي باشد. پس چه جاي ترس و غم از رو به رويي با مشکلات و جهاد با ظالمان حال آن ظالم چه يک فردي کلاه بردار خورده پا باشد، چه گردن کلفتي آشنا دار و چه قدرتمند ترين ارتش دنيا! و «الله اکبر يعني توسل جستم به بر ترين قدرت جهان که دست بالاي هر دستي است و قدم در راه او در هر شرايطي پيروزيست پس عمل مي کنم به تکليف خويش و نتيجه را مي سپارم به پروردگار خويش! که داده اش رحمت و نداده اش حکمت است!»

وقتي ايمان باشد ماديات هرچه قدر هم که ارزش داشته باشد نمي تواند جاي رضاي خدا را که صد البته بخشي از آن در رضايت مردم نهفته است بگيرد کسي سر ديگري کلاه نمي گذارد، حق خوري نمي شود؛ جهاز و مهريه مانع ازوداج و يا عامل طلاق نمي گردد؛ و ...!

ايمان قدرتي به انسان مي دهد که حتي اگر جز گرسنه ترين و تضعيف شده ترين و مظلوم ترين ها باشي همانا که در رديف مقاوم ترين ها اعتماد به نفس دار ترين ها و عزتمند ترين ها خواهي بود! چرا که تو بنده اي هستي پيرو اراده ي اربابت که خداست و شک نداري که«الخير في ما وقع» پس چرا در اوج سختي همانند دوران آسايش و راحتي الحمد الله نگويي حالي که ديگران به همان اندازه که در آسودگي فراموش مي کنند خدا را، در سختي ها معترض و وامدار خدايند؟!

اما چه ايماني؟ ايماني که مانند ايمان يک عامي اگر چه از دل برآيد ولي معجوني از باور هاي درست و نادرست و منطقي و غير منطقي و تماما بدور از خرد و انديشه و انجام اعمالي از روي عادت است؟ يا ايماني که تنها از روي تعقل و تفکر و منطق اما بدور از باور هاي قلبي بروز مي کند و محدود در حد تاييد يک دين و مذهب مي شود؟ همانند آن راننده اي که با وجود وقوف به محسنات کمربند ايمني و خطرات ناشي از نبستن آن تنها به خاطر راحت تر بودن خود با جان و سلامتي اش بازي مي کند! و يا آن ايماني که نه تنها از عقل و منطق سرچشمه مي گيرد بلکه در دل بزري به بار نشسته دارد؟ ايمان همان عاشق بي دل که در درازي شب صبحي نمي يابد مگر در حضور حضرت دوست! آن کبوتر اسير در دست باز تيز پرواز تا شايد در اسارت به بلنداي آسمان سفر کند! آن خاکباز عاشقي که رضايت معشوق از نظر کردن به روي او برايش مهم تر باشد! و چه زيباست که به دل موج هاي حول انگيز بزني و دريا را به مبارزه بطلبي و اتاقک چوبي کشتي ات را رها کني چرا که پناه بردگان به کشتي غرق شوند و دل به دريا زندگان همان مسافران کشتي نجات نوح«ع» به سوي ساحل امن و آرام باشند!

اما بعد! بي شک تاريخ هماره تکرار مي شود و تنها اين صحنه و بازيگران آن هست که متغيرند که اگر غير اين بود عبرت آموزي از تاريخ بي معني و قصه هاي قرآني افسانه هايي بيش نبود در اين مقال نمي خواهم از لقمان که پيامبر نبود ولي 40 پيامبر پاي درسش مي نشستند و يا از مقدمات عذاب خدا که در قرآن آمده بگويم؛ اما و اما!

آيا نديده ايد: بني اسراييل را در شهر و ديار خودمان؟ که چگونه براي دو روز دنيا با وجود اعلام مسلماني! و براي ترک واجباتشان بهانه تراشي مي کنند؟ و حتي با گستاخي قرآن را نفي نموده؟! ولي خدا را در وجود خويش دانسته و اناالحق؟! سر مي دهند؟ يا آن هايي را که براي اعمال غير شرعي خود اختلاس، آشنا بازي و ربا خواري برخي مسوولين را بهانه مي کنند؟ که چون حکومت اسلامي است پس کار درستي مي کنند چرا ما نکنيم؟! حالي که امام حسين«ع»با قيام خود حساب دين را از اعمال حکومت جدا ساخته و فرق ميان دين سياسي و سياست ديني را به وضوح نشان داده است و.... .

آيا نيستند فرعون ها و نمرود هايي که مانند زالو به جان مردم اوفتاده اند و پيامبران چه کساني بودند جز مصلحاني مخالف و معاند با ايشان شايد ما نتوانيم پيامبر يا امام شويم که معصومين الگوهايي خاص از جانب خدا بوده اند از براي هدايت انسان ها اما کوروش ذوالقرنين و لقمان حکيم شدن کار هر کسي است! مصلحان بزرگ و عارفان ربّاني فرقشان با پيامبران در نگرفتن وحي و نداشتن معجزه و عدم رسالت و نداشتن جواز نبوت يا امامت است. با اين وجود آيا استجابت دعا مخصوص پيامبران است؟ يا هر کسي که قدم در راه اوليا الله و پيامبران و امامان بگذارد؟ حالي که حتي بوده اند گناه کاران فاسقي که دعايشان مستجاب شده است! که عطاي بر ظالم عين عذاب است کافي است چشم دل واکني و آن دنيايش بنگري!

آيا نمي بينيد گوساله ي سامري را؟ اما اين بار نه گوساله رنگ خدا گرفته که خانقاه نام مکاني مقدس به نام حسنيه بر خود نهاده تا عده اي گوساله پرست به بهانه ي سير و سلوک سجده بر قطب خويش که انساني بيش نباشد کنند و زن و مرد دستش ببوسند در مرگ يکديگر پايکوبي کنند که اين تولد اوست و در اعلاميه هاشان به جاي نام خدا که بهترين نام ها و افضل کلام هاست «هو 121» نگارند و جز خود معنايش ندانند و... .

آيا لازم است تذکر داستان جالوت و طالوت پيروزي بدر شکست احد و سردرگمي بني اسراييل و...؟مگر نه اين است که مشکلات امروز عراق و افغانستان نتيجه و مجازات آن روز هايي است که يا در برابر ظلم سر فرو مي آوردند و يا اگر قيامي هم بود چشم اميدشان به هواپيما هاي آمريکا بود نه دست پر توان خدا! و يا آنکه عزت شهادت و مقاومت در راه دين و ميهن را به خفت نوکري و کارگري در کشور بيگانه هر چند دوست و برادر فروختند؟! و مگر نه اين است که خدا مزد مقاومت و خود باوري حزب الله را با وجود امکانات کم، پيروزي در برابر ارتش چهارم جهان و حاميانش که يکي از آن ها خود دولت لبنان بود! قرار داد در حالي که دولت هاي عربي با وجود حمايت شوروي و ترديد برخي از دولت هاي غربي در حمايت از اسراييل شش روز بيشتر در برابر اين رژيم تاب نياوردند؟ البته قوم گرايي و عرب پرستي آن ها کجا و اسلام گرايي و خداپرستي جوانان حزب الله کجا؟!

در واقع اشخاصي که قرآن از آن ها نام برده پيش از آنکه شخص باشند شخصيتند و آن داستان ها پيش از داستان بودن تذکر و عبرتند از براي خردورزان! طبق حديث معصوم«ع» پيرامون جنود عقل و جهل پر واضح است که هر کسي را توان بر فرعون يا موسي«ع» بودن است و اين به ميزان غلبه ي جنود عقل يا جهل در وي و ميزان کنترل هر شخص بر خود بستگي دارد که خليفة الله شود يا مدعي انا الله؟!

( رجوع کنيد به کتاب شرح حديث جنود عقل و جهل امام خميني«ره»)

يکي مي گفت اي خدا چه مهرباني که با وجود تمام گناه ها و اشتباهاتم مرا عذاب نمي کني و خدا پاسخش گفت که چقدر تو ساده اي که اين همه مشکلات را که از براي عذابت فرستادم نمي بيني! و ديگري گفت خدايا چه شده که فراموشم کردي و خدايش گفت نديدي در هايي را از پس هر در بسته برويت گشودم که: